[{"data":1,"prerenderedAt":-1},["ShallowReactive",2],{"blog-post-هفت-سین-نماد-چیست":3},{"post":4},{"slug":5,"title":6,"excerpt":7,"category":8,"tags":18,"author_name":19,"published_at":20,"jalali_date":21,"jalali_long":22,"gregorian_date":23,"featured_image_url":24,"reading_minutes":25,"reading_minutes_fa":26,"comments_count":27,"comments_count_fa":28,"is_featured":29,"content_html":30,"featured_image_alt":24,"updated_at":31,"seo":32,"toc":36,"related":69,"prev":99,"next":102},"هفت-سین-نماد-چیست","هفت سین نماد چیست؟ هر سین چه معنایی دارد؟","هفت‌سین یعنی هفت چیز که نامشان با «س» شروع می‌شود، ولی فهرستش بسته به منبع فرق دارد. معنی سبزه، سمنو، سیر، سیب، سکه، آینه، ماهی و بقیه را می‌بینی، جدا از آنچه فقط باور رایج است.",{"slug":9,"name":9,"path":10},"نوروز",[11,14,17],{"slug":12,"name":13},"مناسبت-های-ایرانی","مناسبت‌های ایرانی",{"slug":15,"name":16},"جشن-های-ایرانی","جشن‌های ایرانی",{"slug":9,"name":9},[],"تحریریه یادت بمونه","2026-11-07T23:40:28+00:00","۱۴۰۵\u002F۰۸\u002F۱۷","۱۷ آبان ۱۴۰۵","2026-11-08",null,9,"۹",0,"۰",false,"\u003Cp>هفت‌سین هفت چیز است که نامشان با حرف «س» شروع می‌شود و روی سفرهٔ نوروز چیده می‌شود، و در باور مردم هر کدام چیزی می‌گوید: سبزه رویش است، سمنو برکت، سنجد عشق، سکه ثروت. این معنی‌ها در فهرست‌های عمومی تکرار می‌شود، از صفحهٔ سازمان ملل [۱] تا بی‌بی‌سی فارسی [۲]، ولی منبع‌های قدیمی‌تر برای بیشترشان چیزی ننوشته‌اند. علیرضا شاپور شهبازی در مدخل «هفت‌سین» دانشنامهٔ ایرانیکا (۲۰۰۲) حتی خودِ ایدهٔ هفت‌سین را تازه می‌داند، هرچند چیزهای روی سفره کهن‌اند [۳]. جدول‌های پایین هر دو لایه را کنار هم می‌گذارند.\u003C\u002Fp>\n\u003Ch2 id=\"heading-1\">هر چیز روی سفره یعنی چه؟\u003C\u002Fh2>\n\u003Cp>دو مرجعی که باز کردیم، ایرانیکا و لغت‌نامهٔ دهخدا، برای سیب، سرکه، سنجد و سماق معنای نمادینی نیاورده‌اند. پس ستون «گفته می‌شود» باور رایج است و ستون «در منبع‌ها» می‌گوید هر چیز در نوشته‌های مرجع چه جایگاهی دارد.\u003C\u002Fp>\n\u003Ch3 id=\"heading-2\">چیزهایی که در فهرست‌ها با «س» می‌آیند\u003C\u002Fh3>\n\u003Ctable>\n\u003Cthead>\n\u003Ctr>\n\u003Cth>چیز\u003C\u002Fth>\n\u003Cth>گفته می‌شود\u003C\u002Fth>\n\u003Cth>در منبع‌ها\u003C\u002Fth>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003C\u002Fthead>\n\u003Ctbody>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>سبزه\u003C\u002Fstrong> (گندم یا جو سبزشده)\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>رویش و تازگی؛ آغاز سال [۱]\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>از گندم یا جو، گاهی عدس، که در پارچهٔ سفید دور کوزه یا در بشقاب رویانده می‌شود [۳]. ایرانیکا آن را به خرداد و مرداد، دو امشاسپند (فرشتگان مقدس زرتشتی)، پیوند می‌دهد [۳].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>سمنو\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>برکت و زایندگی [۱]؛ زن‌ها هنگام پختنش آرزو می‌کنند\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>شیرینیِ غلیظ و قرمزرنگی از گندم سبزشده که زن‌ها شب‌ها می‌پزند و بین همسایه‌ها تقسیم می‌کنند [۳]. در خراسان معمول است [۴].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>سیب\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>زیبایی و سلامتی [۱]\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>میوهٔ سفره؛ ایرانیکا برایش معنای نمادینی نمی‌نویسد [۳].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>سیر\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>سلامتی [۲]؛ دور کردن چشم‌زخم و بلا\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>ایرانیکا سیر را در ایران باستان دارو و دفع‌کنندهٔ چشم‌زخم و نیروی شیطانی می‌داند، و می‌گوید یکی از ماه‌های باستانی ایران «ماه سیر» نام داشته است [۳].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>سکه\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>ثروت و برکت [۵]\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>چند سکهٔ تازه‌ضرب [۳]. ایرانیکا آن را به شهریور، یکی دیگر از امشاسپندان، پیوند می‌دهد [۳].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>سرکه\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>سال‌خوردگی و خرد [۱]؛ در بعضی منبع‌ها جاودانگی [۵] و صبر [۲]\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>ایرانیکا آن را فقط در فهرست می‌آورد [۳].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>سنجد\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>عشق و مهر [۱]\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>میوهٔ درخت سنجد، شیرین و خوراکی [۶].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>سماق\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>پیروزی خوبی بر بدی [۱]؛ در بعضی منبع‌ها باران یا صبر [۲]\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>میوه‌ای ترش که برای چاشنی غذا به کار می‌رود [۷].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>سپند\u003C\u002Fstrong> (دانهٔ اسفند)\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>دور کردن بلا و جانوران موذی [۸]\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>دانهٔ گیاه وحشی اسفند که معمولاً در منقل کوچکی کمی بعد از تحویل سال دود می‌کنند [۳]. ایرانیکا آن را به سپندارمذ، یکی از امشاسپندان، نسبت می‌دهد [۳].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003C\u002Ftbody>\n\u003C\u002Ftable>\n\u003Ch3 id=\"heading-3\">چیزهای دیگری که روی سفره می‌بینی\u003C\u002Fh3>\n\u003Cp>همهٔ چیزهای سفره با «س» شروع نمی‌شوند. این‌ها را بیشتر خانه‌ها هم می‌گذارند، و بعضی‌شان، مثل آینه و ماهی، معنایی پرگفت‌وگو دارند.\u003C\u002Fp>\n\u003Ctable>\n\u003Cthead>\n\u003Ctr>\n\u003Cth>چیز\u003C\u002Fth>\n\u003Cth>گفته می‌شود\u003C\u002Fth>\n\u003Cth>در منبع‌ها\u003C\u002Fth>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003C\u002Fthead>\n\u003Ctbody>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>آینه\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>روشنی و پاکی\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>در صدر سفره، دورترین نقطه از در، گذاشته می‌شود [۳]. موزهٔ اسمیتسونیان آن را بازتاب روشنایی خرد و آفرینش می‌داند [۵].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>شمع\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>روشنایی؛ به شمار بچه‌های خانه\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>دو شمعدان؛ شمع‌ها سنتاً به شمار بچه‌های خانه روشن می‌شوند [۳]. اسمیتسونیان آن را آتش مقدس می‌نامد [۵].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>ماهی قرمز\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>زندگی و جنبش [۲]\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>ایرانیکا ماهی را به کرماهی نسبت می‌دهد، جانوری اسطوره‌ای که در دریای وروکشه شنا می‌کند و جانوران زیان‌بار را دور می‌کند [۳].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>تخم‌مرغ رنگی\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>زایش و باروری [۵]\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>ایرانیکا تخم‌مرغ را نماد مردم و آفریننده می‌داند؛ در شهر خور، زیر تخت عروس می‌گذارند تا بچه‌دار شود [۳]. تعدادش یک، سه، پنج یا هفت گزارش شده است [۳].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>سنبل\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>بوی خوش و بهار\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>گل وسط سفره، که اغلب سنبل است [۳]. اسمیتسونیان بوی خوش آن را نشانه می‌داند [۵].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003Ctr>\n\u003Ctd>\u003Cstrong>قرآن، شاهنامه یا دیوان حافظ\u003C\u002Fstrong>\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>برکت و راهنمایی\u003C\u002Ftd>\n\u003Ctd>ایرانیکا قرآن را می‌آورد و گاهی شاهنامه یا دیوان حافظ را به جایش [۳]؛ اسمیتسونیان کتاب شعر حافظ یا قرآن را از نشانه‌های خوش‌یمنی می‌شمارد [۵].\u003C\u002Ftd>\n\u003C\u002Ftr>\n\u003C\u002Ftbody>\n\u003C\u002Ftable>\n\u003Ch2 id=\"heading-4\">فهرست هفت‌سین واقعاً کدام است؟\u003C\u002Fh2>\n\u003Cp>هر منبع فهرست خودش را دارد. صفحهٔ سازمان ملل [۱] و بی‌بی‌سی فارسی [۲] این هفت‌تا را می‌آورند: سبزه، سمنو، سنجد، سیر، سیب، سماق، سرکه. ایرانیکا سبزه، سپند، سیب، سکه، سیر، سرکه و سمنو را می‌شمارد و می‌گوید سنجد، سماق و سوهان (شیرینی‌ای از شکر و عسل با زعفران و بادام و پسته) تقریباً همیشه به آن‌ها اضافه می‌شوند [۳]. لغت‌نامهٔ دهخدا نُه چیز را نام می‌برد، از جمله سیاه‌دانه و سبزی، و می‌گوید هفت‌تا از آن‌ها را برمی‌گزینند [۹].\u003C\u002Fp>\n\u003Cp>به نوشتهٔ ایرانیکا، در عمل چیزهای سفره همیشه بیشتر از هفت‌تاست [۳]، یعنی «هفت» بیشتر عددی نمادین است تا شمارشی دقیق. اگر در مدرسه با «هفت چیز» جواب دادی، درست گفته‌ای؛ اگر سفرهٔ خودتان ده چیز دارد هم کسی اشتباه نکرده است.\u003C\u002Fp>\n\u003Ch2 id=\"heading-5\">هفت‌شین؛ آیا اصلِ ماجرا با «ش» بوده؟\u003C\u002Fh2>\n\u003Cp>بعضی‌ها گفته‌اند هفت‌سین در اصل «هفت‌شین» بوده، یعنی هفت چیز با حرف «ش»، مثل شهد، شیر، شراب، شکر، شمع و شمشاد. این حدس در نوشته‌های علی بلوک‌باشی و ابراهیم شکورزاده، که دربارهٔ باورهای مردم خراسان کتاب دارد، آمده است. ایرانیکا آن را جدی نمی‌گیرد: بیتی که برای اثباتش می‌آورند به گفتهٔ آن آشکارا متأخر است، و با این توضیح سیر، سمنو و سپند، که از اجزای اصلی سفره‌اند، کنار می‌مانند [۳].\u003C\u002Fp>\n\u003Cp>«هفت میم»، «هفت سینی» (هفت سینی فلزی) و «هفت چین» را هم ایرانیکا کنار می‌گذارد [۳].\u003C\u002Fp>\n\u003Ch2 id=\"heading-6\">از کی رواج دارد؟\u003C\u002Fh2>\n\u003Cp>ایرانیکا تاریخچهٔ این سنت را «مبهم» می‌خواند. تنها اشارهٔ مشکوکش یک نسخهٔ خطی فارسی است که به دورهٔ صفوی نسبت داده شده [۳]. سفرنامه‌ها و نوشته‌های سدهٔ نوزدهم هم از هفت‌سین چیزی نمی‌گویند. هاینریش بروگش، که سال ۱۸۶۰ میلادی در تهران بود، از باغچه‌هایی می‌نویسد که مردم در نوروز گل‌هایی با نام‌های «س» در آن‌ها می‌کاشتند، ولی از هفت‌سین نه. جی. ای. ویلسون (۱۸۹۶) و کنستانتین اینوسترانتسف، که دربارهٔ ساسانیان پژوهش نوشته، از سینی بزرگی پر از هفت نوع میوه گفته‌اند و از هفت‌سین نه [۳]. به نظر ایرانیکا هفت‌سین فقط در سدهٔ بیستم و به کمک رسانه‌ها رواج گرفت [۳]. بی‌بی‌سی فارسی هم می‌نویسد منبع معتبری که چیدن این سفره را در زمان‌های دور نشان دهد وجود ندارد و بیشتر اشاره‌ها به دوران قاجار برمی‌گردد [۲].\u003C\u002Fp>\n\u003Cp>از آن طرف، کتابی عربی به نام \u003Cem>المحاسن و الاضداد\u003C\u002Fem> که به جاحظ، نویسندهٔ سدهٔ سوم هجری، نسبت می‌دهند، دربارهٔ رسم ساسانیان می‌نویسد که در نوروز هفت نوع دانه را روی هفت ستون می‌رویاندند و روی سفره سینی‌هایی با هفت شاخهٔ سبزی و نانی از هفت نوع غله می‌گذاشتند [۳]. ایرانیکا این را نمونهٔ هفت‌سین نمی‌داند، چون خودِ هفت‌سین امروزی هم نه همهٔ چیزهایش با «س» شروع می‌شود و نه شمارش دقیقاً هفت است [۳].\u003C\u002Fp>\n\u003Cp>لغت‌نامهٔ دهخدا درست برعکس، سنت را «بسیار کهن» می‌بیند. به نقل از \u003Cem>آثارالباقیه\u003C\u002Fem> بیرونی، هفت نوع سبزه را روی هفت ستون کنار خانه یادآوری می‌کند و نتیجه می‌گیرد شاید هفت‌سین همان «هفت سبزه یا هفت سبزی» بوده است [۹]. این دو منبع در این نکته با هم یکی نیستند.\u003C\u002Fp>\n\u003Ch2 id=\"heading-7\">کی چیده می‌شود و کی جمع می‌شود؟\u003C\u002Fh2>\n\u003Cp>سفره را معمولاً در آخرهای \u003Ca href=\"\u002Fblog\u002F%D9%85%D8%A7%D9%87-%D8%A7%D8%B3%D9%81%D9%86%D8%AF\">اسفند\u003C\u002Fa>، پیش از تحویل سال، می‌چینند. ایرانیکا آمادگی‌اش را برای شب نوروز می‌داند، و باور اینکه ارواح درگذشتگان سر سفره می‌آیند را به جشن درگذشتگان، یعنی فروردگان، پیوند می‌زند [۳].\u003C\u002Fp>\n\u003Cp>در بعضی نواحی سفره را در شب چله هم می‌چینند، یعنی شب پیش از آغاز چلهٔ بزرگ [۳]؛ \u003Ca href=\"\u002Fblog\u002F%DA%86%D9%84%D9%87-%D8%A8%D8%B2%D8%B1%DA%AF-%D9%88-%DA%A9%D9%88%DA%86%DA%A9-%DA%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA\">چله را جدا توضیح داده‌ایم\u003C\u002Fa>. در کاشان هم در جشن اسبندی سفرهٔ هفت‌سین پهن می‌کرده‌اند [۸]. اسبندی در تقویم محلی آغاز اسفند است و در تقویم رسمی به ۲۵ بهمن می‌افتد، و به نوشتهٔ ایرانیکا مقصود از آن سفره دور نگه داشتن عقرب‌ها بوده است [۸].\u003C\u002Fp>\n\u003Cp>جمع کردنش بیشتر رسم است تا قاعده. معمولاً سفره تا \u003Ca href=\"\u002Fblog\u002F%D9%85%D8%A7%D9%87-%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B1%D8%AF%DB%8C%D9%86\">۱۳ فروردین\u003C\u002Fa> پهن می‌ماند و سبزه را روز سیزده‌بدر به آب روان می‌سپارند یا بیرون می‌برند؛ زمان برچیدن بقیه‌اش سلیقهٔ خانه است.\u003C\u002Fp>\n\u003Ch2 id=\"heading-8\">چرا همه‌جا یک‌شکل نیست؟\u003C\u002Fh2>\n\u003Cp>به نوشتهٔ ایرانیکا (۲۰۰۲)، افغان‌ها و تاجیک‌ها هفت‌سین نمی‌چینند، و کردها و زرتشتیانِ سنتی هم معمولاً نمی‌چینند [۳]. همان مدخل، به نقل از نیکنام، می‌گوید امروز در بسیاری از خانواده‌های زرتشتی، به‌ویژه در شهرها، سفرهٔ هفت‌سین چیده می‌شود [۳].\u003C\u002Fp>\n\u003Cp>جزئیات هم فرق دارد. سمنو را در شیراز و بین کردها «سمانی» می‌گویند [۳]. در کاشان «سنگک» را هم جزو هفت‌سین می‌فروشند [۸]؛ به نوشتهٔ ایرانیکا این دانه‌ای سفت و نخودمانند است که مدت زیادی می‌پزند تا خوردنی شود (نه نان سنگک) [۳]. در بسیاری جاها، به‌ویژه در گیلان، سفره‌ای مثل هفت‌سین در عروسی هم می‌چینند؛ ایرانیکا این را برای گیلان می‌نویسد [۳]، و دهخدا هم همین را دارد [۹]. هفت‌سین فقط مخصوص نوروز نیست.\u003C\u002Fp>\n\u003Ch2 id=\"heading-9\">معنی‌ها از کجا آمده‌اند؟\u003C\u002Fh2>\n\u003Cp>ایرانیکا برای خودِ اجزای سفره، و نه برای فهرست «س»، تحلیلی دارد: آب و سبزه را به خرداد و مرداد، سکه را به شهریور و سپند را به سپندارمذ ربط می‌دهد، و نویسندهٔ مدخل می‌گوید این را «خیلی جلوتر» می‌شود برد [۳]. بی‌بی‌سی فارسی همین اجزا را جور دیگری وصل می‌کند: سبزه به اردیبهشت، سمنو به شهریور و سنجد به خرداد [۲]. هر دو خوانش تحلیل نویسنده‌شان است، نه متنی که خانواده‌ها از قدیم نقل کرده باشند.\u003C\u002Fp>\n\u003Cp>اگر برای مدرسه می‌نویسی، این جمله هم درست است و هم قابل دفاع: هفت‌سین سفره‌ای است با هفت چیز که نامشان با «س» شروع می‌شود؛ فهرستش بسته به منبع فرق می‌کند و معنی هر چیز را مردم گفته‌اند. ایرانیکا هم می‌گوید اجزای سفرهٔ نوروز کهن‌اند ولی ایدهٔ هفت‌سین تازه است [۳]. فقط نگو «سبزه نماد رویش است و از دورهٔ باستان مانده»؛ این را یک تحلیل دانشگاهی می‌گوید، نه متنی کهن.\u003C\u002Fp>\n\u003Cp>برای آداب دیگر سر سفره \u003Ca href=\"\u002Fblog\u002F%D8%A2%D8%AF%D8%A7%D8%A8-%D9%88-%D8%B1%D8%B3%D9%88%D9%85-%D9%86%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B2\">آداب و رسوم نوروز\u003C\u002Fa> را بخوان، و برای شکل‌های محلی‌اش \u003Ca href=\"\u002Fblog\u002F%D9%86%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B2-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86\">نوروز در استان‌های ایران\u003C\u002Fa>؛ فهرست کامل نوشته‌های نوروز هم در \u003Ca href=\"\u002Fblog\u002Fcategory\u002F%D9%86%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B2\">صفحهٔ نوروز\u003C\u002Fa> است.\u003C\u002Fp>\n\u003Ch2 id=\"heading-10\">منابع\u003C\u002Fh2>\n\u003Col>\n\u003Cli>«International Nowruz Day»، \u003Cem>United Nations\u003C\u002Fem>. \u003Ca href=\"https:\u002F\u002Fwww.un.org\u002Fen\u002Fobservances\u002Finternational-nowruz-day\" rel=\"noopener nofollow\">https:\u002F\u002Fwww.un.org\u002Fen\u002Fobservances\u002Finternational-nowruz-day\u003C\u002Fa>\u003C\u002Fli>\n\u003Cli>دوستدار، نعیمه (۳۰ اسفند ۱۳۹۵). «هفت سین از کجا می‌آید؟»، \u003Cem>بی‌بی‌سی فارسی\u003C\u002Fem>. \u003Ca href=\"https:\u002F\u002Fwww.bbc.com\u002Fpersian\u002Firan-39326999\" rel=\"noopener nofollow\">https:\u002F\u002Fwww.bbc.com\u002Fpersian\u002Firan-39326999\u003C\u002Fa>\u003C\u002Fli>\n\u003Cli>Shahbazi, Alireza Shapur (2002). \u003Cem>Haft Sin\u003C\u002Fem>. Encyclopaedia Iranica, vol. XI, fasc. 5, pp. 524–526. \u003Ca href=\"https:\u002F\u002Firanicaonline.org\u002Farticles\u002Fhaft-sin\" rel=\"noopener nofollow\">https:\u002F\u002Firanicaonline.org\u002Farticles\u002Fhaft-sin\u003C\u002Fa>\u003C\u002Fli>\n\u003Cli>دهخدا، علی‌اکبر. مدخل «سمنو»، \u003Cem>لغت‌نامهٔ دهخدا\u003C\u002Fem>. \u003Ca href=\"https:\u002F\u002Fdehkhoda.ut.ac.ir\u002Ffa\u002Fdictionary\u002F%D8%B3%D9%85%D9%86%D9%88\" rel=\"noopener nofollow\">https:\u002F\u002Fdehkhoda.ut.ac.ir\u002Ffa\u002Fdictionary\u002Fسمنو\u003C\u002Fa>\u003C\u002Fli>\n\u003Cli>«A New Day: Celebrating Nowruz»، \u003Cem>Smithsonian's National Museum of Asian Art\u003C\u002Fem> (۳ مارس ۲۰۱۶). \u003Ca href=\"https:\u002F\u002Fasia-archive.si.edu\u002Fcelebrating-nowruz\" rel=\"noopener nofollow\">https:\u002F\u002Fasia-archive.si.edu\u002Fcelebrating-nowruz\u003C\u002Fa>\u003C\u002Fli>\n\u003Cli>دهخدا، علی‌اکبر. مدخل «سنجد»، \u003Cem>لغت‌نامهٔ دهخدا\u003C\u002Fem>. \u003Ca href=\"https:\u002F\u002Fdehkhoda.ut.ac.ir\u002Ffa\u002Fdictionary\u002F%D8%B3%D9%86%D8%AC%D8%AF\" rel=\"noopener nofollow\">https:\u002F\u002Fdehkhoda.ut.ac.ir\u002Ffa\u002Fdictionary\u002Fسنجد\u003C\u002Fa>\u003C\u002Fli>\n\u003Cli>دهخدا، علی‌اکبر. مدخل «سماق»، \u003Cem>لغت‌نامهٔ دهخدا\u003C\u002Fem>. \u003Ca href=\"https:\u002F\u002Fdehkhoda.ut.ac.ir\u002Ffa\u002Fdictionary\u002F%D8%B3%D9%85%D8%A7%D9%82\" rel=\"noopener nofollow\">https:\u002F\u002Fdehkhoda.ut.ac.ir\u002Ffa\u002Fdictionary\u002Fسماق\u003C\u002Fa>\u003C\u002Fli>\n\u003Cli>Borjian, Habib (2012). \u003Cem>Kashan vi. The Esbandi Festival\u003C\u002Fem>. Encyclopaedia Iranica, vol. XVI, fasc. 1, pp. 29–32. \u003Ca href=\"https:\u002F\u002Fwww.iranicaonline.org\u002Farticles\u002Fkashan-vi-the-esbandi-festival\u002F\" rel=\"noopener nofollow\">https:\u002F\u002Fwww.iranicaonline.org\u002Farticles\u002Fkashan-vi-the-esbandi-festival\u002F\u003C\u002Fa>\u003C\u002Fli>\n\u003Cli>دهخدا، علی‌اکبر. مدخل «هفت‌سین»، \u003Cem>لغت‌نامهٔ دهخدا\u003C\u002Fem>. \u003Ca href=\"https:\u002F\u002Fdehkhoda.ut.ac.ir\u002Ffa\u002Fdictionary\u002F%D9%87%D9%81%D8%AA\" rel=\"noopener nofollow\">https:\u002F\u002Fdehkhoda.ut.ac.ir\u002Ffa\u002Fdictionary\u002Fهفت\u003C\u002Fa>‌سین\u003C\u002Fli>\n\u003C\u002Fol>\n","2026-11-07T23:45:46+00:00",{"title":33,"description":34,"canonical":35,"og_image":24},"هفت سین نماد چیست؟ معنی سبزه، سمنو و بقیهٔ سفره","معنی هر چیز سفرهٔ هفت‌سین، از سبزه و سمنو تا سکه، آینه و ماهی؛ باورهای مردم جدا از آنچه منبع تاریخی دارد، و اینکه فهرست هفت‌سین از کجا آمده است.","https:\u002F\u002Fyadetbemoone.ir\u002Fblog\u002Fهفت-سین-نماد-چیست",[37,41,45,48,51,54,57,60,63,66],{"level":38,"id":39,"text":40},2,"heading-1","هر چیز روی سفره یعنی چه؟",{"level":42,"id":43,"text":44},3,"heading-2","چیزهایی که در فهرست‌ها با «س» می‌آیند",{"level":42,"id":46,"text":47},"heading-3","چیزهای دیگری که روی سفره می‌بینی",{"level":38,"id":49,"text":50},"heading-4","فهرست هفت‌سین واقعاً کدام است؟",{"level":38,"id":52,"text":53},"heading-5","هفت‌شین؛ آیا اصلِ ماجرا با «ش» بوده؟",{"level":38,"id":55,"text":56},"heading-6","از کی رواج دارد؟",{"level":38,"id":58,"text":59},"heading-7","کی چیده می‌شود و کی جمع می‌شود؟",{"level":38,"id":61,"text":62},"heading-8","چرا همه‌جا یک‌شکل نیست؟",{"level":38,"id":64,"text":65},"heading-9","معنی‌ها از کجا آمده‌اند؟",{"level":38,"id":67,"text":68},"heading-10","منابع",[70,82,90],{"slug":71,"title":72,"excerpt":73,"category":74,"tags":75,"author_name":19,"published_at":79,"jalali_date":21,"jalali_long":22,"gregorian_date":23,"featured_image_url":24,"reading_minutes":80,"reading_minutes_fa":81,"comments_count":27,"comments_count_fa":28,"is_featured":29},"عیدی-نوروز","عیدی نوروز چیست؟ به چه کسی می‌دهند و برای عروس چه ببریم","عیدی نوروز پول یا هدیه‌ای است که در عید داده می‌شود، معمولاً از بزرگ‌تر به کوچک‌تر، اما همیشه یک‌طرفه نبوده. اینجا می‌خوانی عیدی از کجا آمده، چه کسی به چه کسی می‌دهد و در شهرهای مختلف برای عروس در نوروز چه می‌برند.",{"slug":9,"name":9},[76],{"slug":77,"name":78},"ایده-هدیه","ایده هدیه","2026-11-07T23:40:30+00:00",8,"۸",{"slug":83,"title":84,"excerpt":85,"category":86,"tags":87,"author_name":19,"published_at":79,"jalali_date":21,"jalali_long":22,"gregorian_date":23,"featured_image_url":24,"reading_minutes":88,"reading_minutes_fa":89,"comments_count":27,"comments_count_fa":28,"is_featured":29},"آداب-دید-و-بازدید-نوروزی","آداب دید و بازدید نوروزی؛ اول به دیدن چه کسی برویم؟","در دید و بازدید نوروزی معمولاً اول به دیدن بزرگان فامیل می‌روند. این راهنما ترتیب بقیه، مدت دیدار، چیزی که می‌بری، خانهٔ داغدار، سال اولِ زوج و نسخهٔ امروزی را می‌گوید و جدا می‌کند کدام نکته منبع دارد و کدام عرف خانواده است.",{"slug":9,"name":9},[],7,"۷",{"slug":91,"title":92,"excerpt":93,"category":94,"tags":95,"author_name":19,"published_at":96,"jalali_date":21,"jalali_long":22,"gregorian_date":23,"featured_image_url":24,"reading_minutes":97,"reading_minutes_fa":98,"comments_count":27,"comments_count_fa":28,"is_featured":29},"نوروز-در-کشورهای-دیگر","نوروز در کشورهای دیگر؛ این جشن تا کجا گسترده است؟","نوروز در ۱۳ کشور ثبت یونسکو جشن گرفته می‌شود، اما تعطیل رسمی‌اش فرق دارد. جدول کشورها با منبع، و تفاوت سه چیزی که معمولاً قاطی می‌شوند: ثبت یونسکو، روز جهانی ۲۱ مارس و معنای ثبت میراث.",{"slug":9,"name":9},[],"2026-11-07T23:40:29+00:00",11,"۱۱",{"slug":100,"title":101},"آداب-و-رسوم-نوروز","آداب و رسوم نوروز؛ قدیم و امروز، از خانه‌تکانی تا سیزده‌بدر",{"slug":103,"title":104},"نوروز-در-ایران-باستان","نوروز در ایران باستان؛ از تخت جمشید تا جشن امروز"]